|
|
Elektrownia Wodna - zakład przemysłowy zamieniający energię potencjalną wody na elektryczną. Elektrownie wodne są najintensywniej wykorzystywanym źródłem odnawialnej energii. W 2017 roku dostarczyły łącznie 4060 TWh energii elektrycznej, co stanowi 15,9% całkowitej produkcji energii elektrycznej na świecie. Największe elektrownie wodne mają moc, która przekracza 10 GW. Wenezuela, Brazylia i Kanada uzyskują ponad 50% swojej energii elektrycznej z elektrowni wodnych, a Norwegia aż 98%. W Polsce w 2017 roku energetyka wodna odpowiadała za 1,5% produkcji energii elektrycznej. Elektrownie wodne są stosunkowo tanim źródłem energii i mogą szybko zmieniać generowaną moc w zależności od zapotrzebowania. Ich wadą jest ograniczona liczba lokalizacji, w których można je budować. Ponadto budowa zapór dla elektrowni wodnych pociąga za sobą zahamowanie naturalnego biegu rzeki i tworzenie zbiorników retencyjnych, drastycznie zmieniających środowisko.
Szlak Najstarszych Elektrowni Wodnych w Europie
Na terenie powiatów sławieńskiego, słupskiego, lęborskiego i bytowskiego elektrownie wodne rozwijały się na przełomie XIX i XX wieku. Sprzyjały temu warunki naturalne, ukształtowanie powierzchni oraz rzeki i zbiorniki wodne.Najlepiej wykorzystaną rzeką do budowy elektrowni wodnych okazała się Słupia, w dalszej kolejności Wieprza oraz Łupawa. Oryginalne, historyczne już dziś urządzenia, zamontowane w elektrowniach wodnych powiatu słupskiego w XIX i na początku XX wieku, w dalszym ciągu spełniaj ą swój e zadanie. Elektrownie montowano najczęściej w miejscach dawnych młynów wodnych, w których potężne kamienne żarna poruszane były przez koło młyńskie, wprawiane w ruch przez spiętrzoną wodę. Na rzece Słupi biegnącej w granicach powiatu słupskiego elektrownie wodne wybudowane zostały w Strzegominie (w latach 1922-1924), w Krzyni (w latach 1925-1926) oraz w Słupsku na Młynówce, kanale łączącym dwie odnogi Słupi (w latach 1910-1912). Na rzece Wieprzy biegnącej przez gminę Kępice wybudowano kaskadę elektrowni wodnych w latach 1905-1910 w Kępicach, Kępce, Biesowicach i Kruszce oraz w Ciecholubiu na Studnicy, dopływie Wieprzy. Wzniesione elektrownie pracowały praktycznie do 1945 roku, później zostały zniszczone, a wyposażenie rozgrabione i w większości wywiezione na wschód. Od połowy lat 50-tych elektrowniom przywracano ich dawną funkcję i dziś poza rolą ekonomiczną stanowią także prawdziwą ozdobę kraj obrazu. Na rzece Łupawie położenie elektrowni wodnych jest bardzo malownicze. Są to w większości elektrownie przepływowe, stwarzające interesujące i przepiękne szlaki widokowe, zbudowane w Smołdzinie (1913 r.), Drzeżewie (1925r.), Łebieniu (1933 r.), Poganicach (1938 r.), Łupawie (1925 r.) i Żelkowie(1906 r.). Do dzisiaj na tym terenie z energii wodnej korzysta kilkanaście młynów i elektrowni.
Biesowice I i II Elektrownia Wodna
Elektrownia wodna Biesowice I i II zlokalizowana jest na rzece Wieprzy. Zbudowana została w roku 1905, jednakże już po dwóch latach została zniszczona przez wodę. Odbudowana w szybkim tempie podjęła pracę w 1908 r. W 1945 r. Urządzenia elektrowni zostały zdemontowane i wywiezione przez Armię Czerwoną. Odbudowana została ponownie w latach 1950 - 1954 jako Elektrownia Wodna Biesowice. Zainstalowano w niej trzy polskie turbiny z Radomska, które pracują do dziś. W 1985 r. w Biesowicach uruchomiono dodatkowy turbozespół wyprodukowany przez Gdański Zakład Remontowy Energetyki i zainstalowany w nieużytkowanym do tej pory budynku elektrowni Biesowice II. Na skutek zużycia technologicznego i niewielkiego udziału w produkcji całego stopnia, hydrozespół Biesowice II został wyłączony z eksploatacji w lutym 2013 r.
Stopień wodny z elektrownią EW Biesowice istnieje od 1907 roku. Zlokalizowany jest w miejscowości Biesowice, gmina Kępice na 79,7 kilometrze rzeki Wieprzy.
Gry, tapety, aplikacje, polifonia i... wszystko na komórkę kliknij tutaj>>>
|
