Wybrzeże Słowińskie / Dwumiasto Słupsk Ustka / Słupskie Tramwaje

Prężny rozwój Słupska u schyłku XIX i na początku XX wieku, a także doprowadzenie tu kolei żelaznych spowodowały, że niemieckie władze miasta zaczęły poważnie zastanawiać się nad uruchomieniem komunikacji miejskiej, która połączyłaby centrum miasta i dworzec kolejowy z leżącymi na obrzeżach dzielnicami. W owych czasach Słupsk jako miasto o wspaniałej zabudowie i założeniach urbanistycznych typowych dla większych miast, nie bez kozery nazywano "Paryżem Północy". Nowe, szerokie aleje, jak dzisiejsze ulice Wojska Polskiego, Sienkiewicza czy Anny Łajming, pozwalały na wprowadzenie do miasta komunikacji tramwajowej. Projekt wykonano jednak tak, aby tramwaje zmieściły się także w obrębie Starego Rynku, pełnego barokowych kamienic, nad którymi górował kościół Mariacki.

Władze miasta planowały budowę linii kolejek elektrycznych o szerokości toru 1000 mm. Budowę linii rozpoczęto na początku 1910 roku. Zajezdnia znajdowała się na rogu dzisiejszych ulic Kopernika i Tramwajowej, na drodze wylotowej w kierunku Ustki. Sieć tramwajowa była jednotorowa - poza najbardziej ruchliwym odcinkiem na ulicy Wojska Polskiego, gdzie szyny biegły po obu stronach alei.

W 1945 roku miasto nie leżało na linii frontu, mimo to znaczna część Starego Miasta została celowo podpalona i splądrowana przez Armię Czerwoną. Mimo sporych zniszczeń przystąpiono do stopniowego uruchamiania tramwajów. Z uwagi na stan taboru i torowisk, zgodnie z trendem obowiązującym wówczas w całym kraju, zdecydowano o likwidacji tramwajów w roku 1959, a pojazdy szynowe zastąpiono autobusami marki SAN.

Do tej pory nie zachował się żaden oryginalny słupski tramwaj sprzed wojny, ale jest wiele miejsc, które przypominają historię wspaniałych lat słupskiej komunikacji. Oprowadza po nich turystyczny Szlak Słupskich Tramwajów.

Więcej informacji na: Słupskie Tramwaje

Gry, tapety, aplikacje, polifonia i... wszystko na komórkę kliknij tutaj>>>